(( فقط به خاطر تو ))

جان زبون گشسته است ودربند تنيم    عقل فرسوده است ودرفكرسريم

گر چه عقل آئينه كردارماست              ما درآن آئينه هرگزننگريم

پند نيكان رانمي داريم گوش                اندرين فكرت كز ايشان بهتريم

كاردانان راه ديگر ميروند                      ما تبه كاران به راه ديگريم

گرگ را نشناختيم از شبان                 در چراگاهي كه عمري مي چريم

                                                                                پروين اعتصامي

هر آنكه جانب اهل وفا نگه دارد _ خداش درهمه حال از بلا نگه دارد

حديث دوست نگويم مگربه حضرت دوست- كه آشناسخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان كن كه گربلغزدپاي_ فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست كه معشوق نگسلدپيمان _ نگاه دار سررشته تا نگه دارد

صبا درآن شرزلف اردل مرابيني _ زروي لطف بگويش كه جا نگه دارد

چوگفتمش كه دلم را نگاه دارچه گفت _زدست بنده چه خيزدخدا نگه دارد

سروزرودل وجانم فداي آن محبوب_ كه حق صحبت مهرو وفانگه دارد

غبار راهگذارت كجاست تاحافظ

به يادگار نسيم صبا نگه دارد

  گردون نرهد زتند رفتاري         گيتي ننهد زسرسيه كاري

ازگرگ چه آمدست جزگرگي   وزمار چه خاستست جزماري

بس بي بصري،اگرچه بينايي   بس بيخبري،اگرچه هشياري

توغافلي وسپهر گردان را       فارغ زفسون وفتنه پنداري

معماري عقل چون نپذيرفتي  درملك تو جهل كردمعماري

زنهار،مخواه از جهان زنهار      كين سفله بكس نداد زنهاري

پرگار زمانه برتو ميگردد         چون نقطه تودرحصار پرگاري

يكچندشوي بخواب چون        مستان ناگه برسد زمان بيداري

آيد گه در گذشتنت ناچار       خودبگذري،آنچه هست بگذاري

كرداربد توگذشت زنگارش     آيينه دل نبود زنگاري

از لقمه تن بكاه، تو روزي     برآتش آزديگ مگذاري

بشناس زيان زسود،تا وقتي  سرمايه بدست دزد نسپاري

نخوانده فرق سر ازپاي، عزم كو كرديم             نكرده پرسش چوگان ،هواي گو كرديم

به كارخويش نپرداختيم نوبت كار             تمام عمر ،نشستيم وگفتگو كرديم

به وقت همت وسعي وعمل ،هوس رانديم  به روز كوشش وتدبير ،آرزو كرديم

 عبث به چه نفتاديم ،ديو آز وهوس        هرآنچه كرد ،بديديم وآن كرديم

چونان زسفره ببردند، سفره گسترديم   چوآب خشك شد ،انديشه سبو كرديم

اگر كه نفس ،بدانديش مانبود چرا          ملول گشت،چوما رسم وره نكو گرديم

نه همچو غنچه ،به دامان گلبني خفتيم  نه همچوسبو ،نشاطي به طرف جوكرديم

به عمر گم شده،اصلا نسوختيم ،وليك   چوسوزني زنخ افتاد ،جستجوكرديم

به غير جامه فرصت،كه كس رفوش نكرد هزارجامه دريدند وما رفوكرديم

چوزومند شديم،ازدهان مسكينان       به جبر ،لقمه ربوديم ودرگلو كرديم

ازآن زشاخ حقايق،به مابري نرسيد    كه ما هميشه حكايت ز رنگ وبوكرديم

 

آنان به آفتاب شيفته بودند ؛

    زيرا كه آفتاب تنها ترين حقيقتشان بود.

    احساس واقعيتشان بود.

    با نور وگرمي اش مفهوم بي رياي رفاقت بود.

    با تابناكيش مفهوم بي فريب صداقت بود .

اي كاش مي توانستند از آفتاب ياد بگيرند كه بي دريغ باشند در دردهاوشاديهايشان.

      حتي با نان خشكشان...

     وكاردهايشان را جز براي قسمت كردن بيرون نياورند.

افسوس ؛ آفتاب مفهوم بي دريغ عدالت بود وآنان به عدل شيفته بودند واكنون با آفتاب گونه اي آنان را اينگونه دل فريفته بودند.

اي كاش  مي توانستم اين خلق بي شمار را گرد حباب خاك گردانم  تا با دوچشم خويش بيبنند كه خورشيدشان كجاست وباورم كنند.

          اي كاش ميتوانستم...

 

 عشق    عشق مي افريند

                       عشق زندگي مي بخشد

زندگي رنج به همراه دارد

                      رنج دلشوره مي افريند

دلشوره جرات مي بخشد

                     جرات اعتماد به همراه دارد

اعتماد اميد مي افريند

                      اميد زندگي مي بخشد

زندگي عشق مي افريند   و

                      عشق   عشق مي اورد.

هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان​ها -   کاخر چو دردی بر زمین تا چند می​باشی برآ

هر کز گران جانان بود چون درد در پایان بود- آنگه رود بالای خم کان درد او یابد صفا

گل را مجنبان هر دمی تا آب تو صافی شود - تا درد تو روشن شود تا درد تو گردد دوا

جانیست چون شعله ولی دودش ز نورش بیشتر -چون دود از حد بگذرد در خانه ننماید ضیا

گر دود را کمتر کنی از نور شعله برخوری - از نور تو روشن شود هم این سرا هم آن سرا

در آب تیره بنگری نی ماه بینی نی فلك -خورشید و مه پنهان شود چون تیرگی گیردهوا

 از باده نيست سرخوشم       سرخوش ومست
                       بيزارم ودلشكسته              از هرچه كه هست
      من هست به نيست دادم    افسوس كه نيست
                     در حسرت هست           پشت من پاك شكست

نگاه توست که رنگ دگر دهد به جهان

                           گر که دل بسپاری به "مهر ورزیدن"

گر که خونکند دیده ات به "بد دیدن"

                         امید توست که در خارزار-کوه -کویر

اگر بخواهد صد باغ ارغوان کند

                        دلت به نور محبت اگر بود روشن

تو را همیشه چو گل تازه و جوان دارد.

 

    براي زيستن دو قلب لازم است :

 

قلبي كه دوست بدارد

                قلبي كه دوستش بدارند.

قلبي كه هديه كند

                قلبي كه بپذيرد .

قلبي كه بگويد

                قلبي كه جواب دهد.

 

          قلبي براي من

 قلبي براي انساني كه من مي خواهم

    تا آنرا در كنار خود حس كنم.

                                                  شاملو